なんくるないさ

به تصورم مهمتر از تشابه غایی دنیای تو و دیگران (اگر که اساسا بشه برای این مساله اهمیت خاصی قائل شد)، چه بسا این واقعیت هست که از چه مسیری بهش رسیده باشین.

برای تماشای نقطۀ X به طور کلی، می‌شه بی‌نهایت نقطه متصور شد که تمامشون نهایتا دارن X رو می‌بینن. ولی گذشته از این واقعیت که چه زاویه‌ای از X رو می‌بینن، نمی‌شه نفس این واقعیت رو نادیده گرفت که اساسا هیچ دو نقطه‌ای در تماشای X مثل هم نیستن.

و این یعنی اگر چند نفر در حل یک معادله به یک جواب واحد برسن، به این معنی نیست که تمامشون از یک راه‌حل واحد استفاده کردن. همم؟

Saturday. November 17, 2018. 10:04 P.M

26 آبان 1397

Heaven Only Knows, You will never know

探し続けている

「Heaven Only Knows」

CHEMISTRY

خط آغازین قطعه می‌گه: 季節はずれの花、風に揺れてる. (گل‌های آخر فصل، به دست باد می‌رقصن.) یعنی فقط Heaven Only Knows که چه تصویری توی ذهن من داره همین یک خط.

نارنجی، خنک و پر از اکسیژن.

Thursday. November 15, 2018. 02:32 A.M

24 آبان 1397

…I’m still looking for an answer; yet new questions arise

Wednesday. November 14, 2018. 10:57 A.M

23 آبان 1397

از اول تا انتهای کتاب زیر هر کدوم از مباحث رو که نگاه می‌کنم نوشته:

You can’t help remembering.

You must remember.

you have no choice but to remember.

Why not try to remember?

As long as you do it, remember.

[…]

خسته نباشی دلاور! موندم کجای دلم بذارم این حجم از ساپورت معنوی رو.

Saturday. November 10, 2018. 07:51 P.M

19 آبان 1397

در حین بستن بازی، درست زمانی که داشتم به خودم می‌گفتم «این دیگه دفعۀ آخر بود»، ناگهان یادش افتادم. یاد دوران 18-19 سالگی و جعبه‌ای که هر زمان قرار بود برای یه برنامۀ مهم آماده بشم mp3 Player بنفش‌رنگ و یکی از چند دفتری که اون زمان داخلش می‌نوشتم رو می‌ذاشتم توش و درش رو با چسب نواری پهن، محکم می‌بستم. می‌رفتم به جنگ! با همون فلاسک بنفش رنگ پر ار قهوه، کولۀ خاکستری و تک‌برگی که هر شب توش قسم می‌خوردم که اون چند وقت رو تا ساعت دو بشینم سر کارهام.

تصور می‌کنم که عادت نوشتن یادداشت‌ها و سه تقویم متفاوتی که به در و دیوار اتاق دارم، به نوعی تغییر‌شکل یافتۀ همون حرکت باشه.

یک چنین نوجوان ترسناکی بودم من. لول

Tuesday. November 6, 2018. 01:29 P.M

15 آبان 1397

大事な自分へ、

いつも支えてくれて、前向きに努力してありがとう。限らなく我慢してくれて、決して忘れないよ。時々難しかっただろう、今もこれからもごめんね。心から幸せでいて欲しい。

大好きだよ。

Sunday. November 4, 2018. 03:41 P.M

13 آبان 1397

به برگ دست‌نویسِ تقویم روی وایت‌بورد، که حالا تمام روزهاش خط خورده شده نگاه می‌کنم. روی یادداشت‌هاش دستی می‌کشم و قبل از اینکه برگ جدید رو روش بچسبونم، چند دقیقه‌ای به روزهایی که سپری شدن فکر می‌کنم؛ به چیزهایی که یاد گرفتم، به احساس آواره‌ای که می‌تونم حدس بزنم چطور سر از آخرین نوشته‌هام در آورد، خوب فکر می‌کنم.

برگ جدید تقویم رو می‌چسبونم روی قبلی و به خودم می‌گم «برو که رفتیم!»

***

過ぎて行く時の中で変わりゆく空の下で

決して忘れない 決して解けない 絆がきっと強さになる

در دل این زمان گذرا، زیر آسمونی که هر لحظه تغییر می‌کنه،

عهدهای ما فراموش نخواهد شد و هرگز نخواهد گسست؛ بلکه ما رو قوی‌تر خواهد کرد.

「キャンバス」

Hirai Ken

Sunday. October 28, 2018. 09:11 P.M

6 آبان 1397

همۀ آدم‌ها خوبن؛ ولی نه برای همه کار.

Saturday. October 27, 2018. 05:50 P.M

5 آبان 1397

+ توی روانشناسی چیزی تحت عنوان «باید» وجود نداره.

– من یه حقوقدانم؛ نه یه روانشناس.

Thursday. October 25, 2018. 10:50 P.M

3 آبان 1397

صدای سوسک شبِ وسط پاییز، بهم احساس هیجان‌انگیزی از ماجراجویی می‌ده.

درست مثل ماجراجویی این عزیز VIP که کشوی پای تخت و کیس کامپیوتر رو محل جدیدی برای ماجراجویی‌هاش قرار داده. اهمیت نمی‌ده… نه… به کابل LAN زیر در و به لنگۀ راست بوت گوشۀ اتاق که زمانی سخت محل توجه‌ا‌ش بود، دیگه اهمیت نمی‌ده.

Wednesday. October 24, 2018. 11:50 P.M

2 آبان 1397