Archive for November, 2013

… که زندگی، امروز چیزهای جدیدی به من یاد داد…

。。。ひとかけらの勇気広げて

این جالبه که ما آدم‌ها گاهی فکر می‌کنیم که توی درک خیلی از مسائل تنها هستیم.

فقط به این خاطر که اونقدر که باید سعی نکردیم افکار و احساساتمون رو با بقیه به اشتراک بذاریم؛ فرصتی به بقیه ندادیم تا اون‌ها هم از درکشون برای ما حرف‌ها بزنن.

به استاده گفتم من روی بحران سوریه و این صحبت‌ها سمینار نمی‌نویسم.

پس چنین باد! :دی

سیاست و منش بعضی از آدمها گاهی آزارم میده.

نمیشه در کنارشون از خیلی چیزها لذت برد؛ بی دغدغه کیف کرد و شاد شد.

حیف از این همه خوشمزگی.

اول صبح که بین قبور قدم میزدم، گفتگوی ضعیفی به گوشم خورد:

«بی بی همیشه می گفت تا روی زمین جا هست، چرا آدم برای زیر زمین جا بگیره؟!»

لبخند کمرنگی روی لبهام نشست.

عاشورا رفت و پدربزرگِ شیرین ِخاطرات کودکی‌مون رو هم، با خودش برد…

امروز صبح که از خواب بیدار شدم، مقداری بارون زده بود.

دلم یکدفعه تنگ شد؛ برای زنگ های امتحان فلسفه و منطق؛ برای هوای ابری پشت پنجره های کلاس.

تــــــــنگ شد. : )

میگه این چه اخلاقیه تو داری؟ به هیچکدوم ار بچه های من نرفتی.

میگم اول مشخص کن چندتا بچه داری؟ 3 تا یا 33 تا؟!

میخنده!!

حقیقت اینه که آدما هیچوقت به یه ضایعه عادت نمی کنن؛ فقط باهاش کنار میان.

هووم؟