Archive for October, 2013

انگیزه م ته کشیده؛ صبرمم همینطور.

از فکر اینکه هنوز یه 2-3 ماهی رو باید تمام وقت مشغول باشم، بی نهایت دچار کسالت شدم.

این خیلی بده که بعضی ها فکر می کنن مصیبت زده ترین آدمهای دنیان؛ و دائما بقیه رو متهم می کنن به این که درکشون نمی کنن؛ در حالی که همه ی آدمها لزوما رنج هاشون رو به زبون نمیارن. همیشه فکر کن توی این دنیا ممکنه یکی باشه که از تو بیشتر رنج کشیده باشه؛ در نتیجه بیا و از رنج هات توجیهی برای بُریدن از بقیه نساز…

حقیقت اینه که، اساسا کارکرد علم این نیست که ملت از قبلش مایه دار بشن؛ کسبش می کنن که نادون نمونن؛

و اگر چه ارتباطشون عموم و خصوص مطلقه؛ اما از نظر تکنیکی خیلی فاصله هست بین این دو! یا حداقل من اینطور فکر می کنم.

دیدی اینهایی رو که هر چی دلشون می‌خواد میگن و هر انتقادی که به نظرشون میاد رو می‌کنن، بعد اضافه می‌کنن که هیچ منظور خاصی نداشتن و امیدوارن که ناراحتت نکرده باشن؟

عموما در مقابل این وسوسه که چند تا از همون جنس حرف‌ها بهشون برگردونم و بعد اضافه کنم که هیچ مخاطب خاصی نداشتم و امیدوارم سوء تفاهمی براشون پیش نیومده باشه، مقاومت می‌کنم :دی

خب بچه یا شجاع باش درست حرفت رو بزن؛ یا اگر اینقدر نگرانی که ملت رو ناراحت کنی، اصلا حرف نزن!

زل زدم به فنجون قهوه م، اینقدر خسته م اصلا حسش نیست تا لبم بیارمش بالا!

میگه:

«الان باید بگم خوش اومدی یا بگم خونه‌ی خودتون بود؟»

تا دو دقیقه می‌خندیدم.