یکی از مهمترین نکتههایی که هر نویسندۀ مانگا یا کمیکی باید بدونه، اینه که نه حتی برای اولین اثرش؛ بلکه برای آخرین و هنرمندانهترین کاری که ارائه میده هم میتونه یه داستان خیـــــلی ساده و چشمنواز رو ترسیم کنه که کلش بشه همون چهار صفحه!
کی همچین ایدهای به این دوستان ما داد که همین اول کاری حتما باید ادونچر و جنایی بنویسن اون هم در سطح آگاتا کریستی؟!
پ.ن: به بهانۀ نقد و بررسیِ آثار اولین دیزاتن کمیک و مانگا.
شخصا بر این باورم که قابلیت نوشتنـنه صرفا داستاننویسیـ بلکه نوشتن انواع و اقسام گونههای ادبی درست مثل انواع شاخههای هنر، نیازمند مقدار قابل توجهی استعداد ذاتیـه.
بر فرض مثال من میتونم برای شما ساعتها از اصول داستاننویسی، کهن الگوها، نظریههای روایت، اصول درام و چه و چه قصهها بگم؛ ولی واقعیت اینه که با اینها نمیشه داستان نوشت. با اینها صرفا میشه قدرت ذاتی داستاننویسی شما رو اگر که وجود داشته باشه تقویت کرد، و یا داستانی که بر اساس این استعداد خلق شده رو از هم باز کرد و نگاهی به محتویاتش انداخت.
تجربۀ پانزده سالۀ من حداقل این رو به من میگه: که داستان یک «روایت خلاقانهست» و نوشتنش حقیقتا کار هر کسی نیست.
پ.ن: به بهانۀ نقد و بررسیِ آثار اولین دیزاتن کمیک و مانگا.
花のような人々がいる、我々はその甘さに逆らう事が出来ない＿。
ای آرزوهای رها شده در وادی خیـــال…!
آدمها برای نگه داشتن قولهایی که به خودشون میدن حتی بیش از قولهایی که به دیگران میدن دلیل دارن؛ و من مجبور شدم یکی از موجهترینهاشون رو با تمام دلیل هاش امروز زیر پا بگذارم…
این عکسها، ایمیلها و ایدههای دوستداشتنیِ هیجانانگیز، از این روزهای من آدم بیقراری ساختهن که سروکله زدن با تمام やりたい事 هاش چندان کار سادهای به نظر نمیرسه.
گاها به دنبال چارچوبهایی میگردیم…
اما خیلی وقتها، استاندارد مورد نظر اصلا وجود خارجی نداره؛ مخصوصا وقتی موضوع سلیقهای و عقیدتی باشه. کی مشخص میکنه که استاندارد فلان مساله چیه؟ چارچوب ذهنی فرد مورد نظر، براش حکم استانداردی رو داره که خیلی وقتها غیر از اون اصلا براش قابل ارزیابی نیست؛ یعنی واقعتیش اینه که همۀ ما این استانداردهای ذهنی رو در یک قالبی داریم به نوعی. ارزشهای ما و باورهایی که داریم حکم میکنن که استاندارد ما از هر مسالهای چیه. ممکنه اسمش استاندارد هم نباشه. اما همینکه نسبت به خیلی از مسائل حرفی برای گفتن داریم، نشون میده که واکنش ذهنی ما نسبت به مسالۀ x تابع تفکریه که متعلق به ماست.
آدمها عموما برای ذهنیت خودشون و اونچه که بهش معتقدن اعتبار قائلن؛ و این طبیعیه چون بخشی از شخصیتشونه. ولی خیلی تفاوت هست بین اینکه تو به عقیدهت و اونچه که هستی اتکا داشته باشی و اینکه عقیدۀ بقیه رو اینقدر در چارچوب عقیدۀ خودت برانداز کنی که معنای اون تمایزه از دست بره.
خیلی ساده، بهتره که بقیه رو بر مبنای استاندارهای ذهنی خودت جرح و نقد نکنی؛ حالا اون استاندارده هر آنچه که میخواد باشه. صرفا میتونی همونطور که هستن بپذیریشون، یا اینکه اگر حس میکنی قابل قبولت نیستن، بذاریشون کنار.
و در هر دو صورت این مساله ناقض این نیست که بدون تحمیل استانداردهات، بگی که چطور فکر میکنی.
هنوز نتونستم تصمیم بگیرم که کدومش دردسرساز تره؛ اینکه برای هر پستی لینک کوتاه بسازم، یا اینکه بجاش تمام کامنتها رو باز بذارم که خودش لینک رو بسازه. ^^ه
چکار کنم با این همه امکانات قالب!
پ.ن: اول اردیبهشت ماه جلالی.;-)
وقتی تمـــــــام روز ذهنت درگیر لغت غورغور قورباغه به ژاپنی باشه. =))
آدمها تو زندگی درست یا غلط به شیوۀ خودشون عمل میکنن و این به اون معنا نیست که نتیجۀ تلاش همه یک پایان رضایتبخشه؛ اما مادامی که اونها تمام سعیشون رو برای این زندگی و اهدافشون کرده باشن، مستحق این هستن که دستی روی شونهشون بزنی و بگی «باریکلا رفیق!»