روز نوشتهها…
بعد از دوازده سال از مرحلۀ «تو رو خدا بیاین Friends ببینین~» به مرحلۀ «اوه ول کنین دیگه تو رو قرآن!» تغییر وضعیت دادم.
کاری که ملت و شبکه MBC تو این شش ماه با آلرژی من کردن، هیچکس تو اون یازده سال و خوردهای با من نکرده بود.
پ.ن: حالا تمام اینها به کنار؛ میپرسم میخوای ببینی چون شخصاً دوست داری ببینی یا صرفاً چون همه دارن میبینن؟ میگه چه میشه کرد دیدنیها رو باید دید! خب WTH؟
無
無、無、無
無、無、無、無、無
無、無、無、無、無、無、無
無、無、無、無、無、無、無、無、無
無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無
無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無
無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無
無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無、無
پ.ن: پر از خالی؛ هیچ.
گودزیلایی که شیهۀ گودزیلایی نکشه، گودزیلا نیست.
حالا شما هی جلوههای ویژهش رو ببر بالا.
秋の柔らかな日差しの下でしゃがみ込で、時間が確か流れる。
なのに
私は全く動けない。
از اون زمانهایی که توی این آینه به خودت میگی 「行ってきます」 و توی اون آینه جواب میدی「行ってらっしゃい」.
ね、あんたの周りは敵ばかりじゃないよ。
این روزها که هم هوا سرده و هم من به اجبار یکبند نشستم توی اتاق، با جن توی کمد طرح دوستی ریختم. یه تیر و دو نشون ـه؛ هم از تنهایی در میام، هم بدنش مو داره بغلش که میکنم حسابی گرم میشم. تو مصرف انرژی هم صرفهجویی میشه.
پ.ن: همین الان سرش رو از بین دو لنگۀ درِ کمد آورده بیرون.
مردم این روزها، اغلب اون چیزی که فکر میکنن هستن، نیستن؛ بیشتر اون چیزی که فکر میکنن نیستن، هستن.
یه همچنین چیزی.
このドラマはフィクションではありません.
たった一つの大切な人生ですよ.
از صبح تو کتابخونه وسط پنج شش هزار تا کانجی، دارم خل میشم رسما! =))
もう限界だよ、マジで狂ってる.