روز نوشتهها…
امروز بعد از ماهها فاطمه رو دیدم، موفق شدم اونطور که تصور میکردم شایستهست از گروه آموزش دانشکده به خاطر اون روزهای کذایی تشکر کنم، یکساعتی به همراه فاطمه و به صرف نسکافه، وقت استاد گلمحمدی رو بگیرم، به چیزهای خوشمزه برای نوشتن فکر کنم و این یعنی حالم خوبه و هنوز چیزهای زیادی وجود داره که میتونم از این دنیا و آدمهاش یاد بگیرم.
گاهی گند میخوره به داستان. اوضاع اونطور که انتظارش رو داشتی، درست از آب در نمیاد. بعضا واقعیت با تمام ابعاد میخوره تو صورتت. گاهی ممکنه توی آینه نگاه کنی و از خودت بپرسی اگر صد بار دیگه توش نگاه کنم آیا قراره باز هم همین تصویر رو ببینم؟ گاهی فکر میکنی دیگه بی برو برگرد به خاطر سختی شرایط رد دادی. گاهی باورت نمیشه اگر شب بخوابی و صبح از خواب پاشی باز هم تفاوتی توی این واقعیت که گند خورده به جریان ایجاد نمیشه؛ دست آخر هیچکس اون طرف خط نیست که صبحهای دیرهنگام، وقتی دو ساعت قبلش از خواب بیدار شدی اما هنوز رغبت نکردی از تختت بیای بیرون، بهت بگه «سورپرایز! داشتم باهات شوخی میکردم.»
درست همین موقعهاست که میتونی اعتقادات دسته اولت رو بزنی زیر بغلت و سعی کنی با کمی تغییر استراتژی دوباره برگردی تو خط. میدونم مدتهاست که داری اینها رو به خودت میگی. اما سخت یا آسون، گاهی وقتها این تنها مسیر درستیه که برای رفتن وجود داره و برای رفتنش باید که شجاع باشی.
بذار ببینم…
وسایلی که به طور فیزیکی برام اهمیت دارن و نبودشون به نحو معناداری میتونه روی زندگیم تاثیر بذاره: کاغذ و قلم، پرینتر و لپتاپ،
برنامه هایی که بیشترین علاقه رو بهشون دارم و بیش از هر برنامهای باهاشون سرو کله میزنم: Word, Media Player Classic, FF, IDM, Torrent, Camtasia Studio, PowerPoint, Paint
ارزشمندترین فولدری که روی سیستمم وجود داره:日本研究論文 و Anime OST Collections & Japanese Singles
دو تا از خاصترین سرگرمیهام: گپ زدن با آدمهای مختلف، سرو کله زدن با داستانها و تحلیل دادههای دنیا به روایت خودم ـه،
و خوردنیهای مورد علاقهم: کرم کامل، پودینگ تخم مرغی، قهوه ترک، پای سیب و چیز کیک هستن.
از کار کردن با Excel بیــــزارم، KMP و IE رو دوست ندارم، نوشتن با دستهای خودم رو عموما به تایپ کردن ترجیح میدم و به همون نسبت دوست دارم روی کاغذ مطالعه کنم. دوست دارم از مداد چوبی استفاده کنم. به قهوۀ موکا علاقهای ندارم و اساسا درک نمیکنم چرا خوراکیها به جای اینکه مزۀ خودشون رو بدن، باید طعم پرتقال و موز و نارگیل داشته باشن.
پ.ن: خاطرم هست یکبار به امید یه خودکار دادم که باهاش یادداشت برداره. گفتم «فقط گمش نکن همین یکی همراهمه.» نگاهی به جوهرش کرد و گفت «میتونم تصور کنم قبل از اینکه گم بشه اونقدر باهاش مینویسی که تموم بشه.» واقعیت اینه که همیشه به طور همزمان دو سه تا خودکار دارم که به صورت دورهای داخل اتاق خودم گمشون میکنم و هر دفعه زمانی که میخوام بنویسم، بالاخره یکیشون هست که به دادم برسه. اما در هر حال این حقیقت داره که نهایتا همهشون رو تموم میکنم؛ ولی هیچوقت بهش نگفتم این یکی از ظریفترین اشارههایی بود که تا به امروز در مورد مسائل روزمرۀ زندگیم از دهن کسی شنیدم لول
もし願いが叶うのなら____。
برای هر آدمی… یه جایی توی این دنیا وجود داره.
***
توی زندگی یه چیزهایی بوده که هیچوقت بهشون اعتقادی نداشتم،
چیزهایی بوده که هر چند انگشت شمار؛ اما همیشه دوست داشتم بهتر از اینها نسبت بهشون عمل کنم.
باورهایی هم وجود داشتن که حتی اگر میخواستم هم نمیتونستم اعتقادی که بهشون دارم رو نادیده بگیرم.
اون بالایی این یکی از همین آخریهاست. اهمیتی هم نداره که شرایط چقدر احمقانه باشه.
他の誰も知らない甘い秘密抱かれこんで
他の誰も見えない景色を探す
…
「Futatsu no Kuchibiru」
EXILE
صحبت از پایان دورۀ Heisei، حس پایان دوران الفها، برکشیدن بادبان کشتیها و کوچشون از سرزمین میانه رو بهم میده.
literally.
ساعت نه صبحه. نرمترین و سبکترین پتوی تابستانی عالم رو کشیدم روم؛ با این حال طوری با احساس سنگینی توی تشک تخت فرو رفتم، که حس میکنم به جای اون پتو یه وزنۀ بیست کیلویی کشیدم روم.
وقتی با آدمی که نمیدونی کیه، چه کارهست، چه شکلیه و اصلا کجای این کرۀ خاکی زندگی میکنه، حرفت بشه!
A folded piece of paper can never return to its original shape…
Don’t give up on trying to communicate. The people that want to understand, will find a way to listen.