بذار ببینم…
وسایلی که به طور فیزیکی برام اهمیت دارن و نبودشون به نحو معناداری میتونه روی زندگیم تاثیر بذاره: کاغذ و قلم، پرینتر و لپتاپ،
برنامه هایی که بیشترین علاقه رو بهشون دارم و بیش از هر برنامهای باهاشون سرو کله میزنم: Word, Media Player Classic, FF, IDM, Torrent, Camtasia Studio, PowerPoint, Paint
ارزشمندترین فولدری که روی سیستمم وجود داره:日本研究論文 و Anime OST Collections & Japanese Singles
دو تا از خاصترین سرگرمیهام: گپ زدن با آدمهای مختلف، سرو کله زدن با داستانها و تحلیل دادههای دنیا به روایت خودم ـه،
و خوردنیهای مورد علاقهم: کرم کامل، پودینگ تخم مرغی، قهوه ترک، پای سیب و چیز کیک هستن.
از کار کردن با Excel بیــــزارم، KMP و IE رو دوست ندارم، نوشتن با دستهای خودم رو عموما به تایپ کردن ترجیح میدم و به همون نسبت دوست دارم روی کاغذ مطالعه کنم. دوست دارم از مداد چوبی استفاده کنم. به قهوۀ موکا علاقهای ندارم و اساسا درک نمیکنم چرا خوراکیها به جای اینکه مزۀ خودشون رو بدن، باید طعم پرتقال و موز و نارگیل داشته باشن.
پ.ن: خاطرم هست یکبار به امید یه خودکار دادم که باهاش یادداشت برداره. گفتم «فقط گمش نکن همین یکی همراهمه.» نگاهی به جوهرش کرد و گفت «میتونم تصور کنم قبل از اینکه گم بشه اونقدر باهاش مینویسی که تموم بشه.» واقعیت اینه که همیشه به طور همزمان دو سه تا خودکار دارم که به صورت دورهای داخل اتاق خودم گمشون میکنم و هر دفعه زمانی که میخوام بنویسم، بالاخره یکیشون هست که به دادم برسه. اما در هر حال این حقیقت داره که نهایتا همهشون رو تموم میکنم؛ ولی هیچوقت بهش نگفتم این یکی از ظریفترین اشارههایی بود که تا به امروز در مورد مسائل روزمرۀ زندگیم از دهن کسی شنیدم لول