なんくるないさ

حقیقت اینه که، اساسا کارکرد علم این نیست که ملت از قبلش مایه دار بشن؛ کسبش می کنن که نادون نمونن؛

و اگر چه ارتباطشون عموم و خصوص مطلقه؛ اما از نظر تکنیکی خیلی فاصله هست بین این دو! یا حداقل من اینطور فکر می کنم.

دیدی اینهایی رو که هر چی دلشون می‌خواد میگن و هر انتقادی که به نظرشون میاد رو می‌کنن، بعد اضافه می‌کنن که هیچ منظور خاصی نداشتن و امیدوارن که ناراحتت نکرده باشن؟

عموما در مقابل این وسوسه که چند تا از همون جنس حرف‌ها بهشون برگردونم و بعد اضافه کنم که هیچ مخاطب خاصی نداشتم و امیدوارم سوء تفاهمی براشون پیش نیومده باشه، مقاومت می‌کنم :دی

خب بچه یا شجاع باش درست حرفت رو بزن؛ یا اگر اینقدر نگرانی که ملت رو ناراحت کنی، اصلا حرف نزن!

زل زدم به فنجون قهوه م، اینقدر خسته م اصلا حسش نیست تا لبم بیارمش بالا!

میگه:

«الان باید بگم خوش اومدی یا بگم خونه‌ی خودتون بود؟»

تا دو دقیقه می‌خندیدم.

آلن پو داستانی داره، در مورد دانشمندی که پیرمردی رو در لحظات واپسین زندگی هیپنوتیزم میکنه تا ببینه چقدر می تونه اون رو به این ترتیب زنده نگه داره. راوی شرح میده که وقتی هیپنوتیزم رو برداشتم پیرمرد چطور ظرف چند ثانیه از هم پاشید.

من هر زمان به خاطر خستگی زیاد قهوه مصرف می کنم، یاد این داستان می افتم. یعنی همچین که اثر کافئین از بین میره، حس می کنم الانه که رسما مثل پیرمرد داستان به فنا برم :دی

。。。今日悪い夢を見た

。友達について悲しい夢

。雨が降って、天気は大変曇りだった

。何だろ、なぜ私は大変悲しかった。なぜ友達の顔をそんなに見たくなかった

。。。夢で、ないていた

この危うげな世界さえ

越えてゆけると 信じるだけ

あなたと

Shadow of Love

امروز یکی به من گفت که گربه ها، آدم ها رو درک نمی کنن؛ بلکه ازشون می ترسن.

!Damn it

من اینو نمی دونستم =__=”

یک هفته ایه که وقتی توی آینه به خودم نگاه می کنم، از نگاه خودم خوشم میاد.

یکطور جالبی شده.

یکطور خیلی جالبی.