روز نوشتهها…
قانون در معنای واقعی کلمه، اساسا چیز خیلی خوبیه. در یک کلام کمک میکنه که یک جامعۀ نظاممند داشته باشید. این خصلت قانونه و به طور کلی هزار جور منفعت داره. اما از قضا همین قانون با تمام خوبیهاش این توانایی رو هم داره که مردم رو به موجوداتی خطکشی شده، نامنعطف و بنا به موقعیت، ترسو تبدیل کنه.
آدمهایی که یاد میگیرن در برابر قانون خلاقانه رفتار کنن، میتونن در عین قانونمندی در بسیاری از زمینهها آدمهای موفقتری باشن.
پ.ن: به بهانۀ سیاستهای تغییر و کاهش ساعت کار ادارات پایتخت در راستای مقابله با قطعی برق.
I believe people who get the majority of their information from particular media, may have a particular view of the world shaped not by the content of what they watch or read, but its medium.
دنیای بدون برق صرفا تاریک نیست؛ خوب که دقت کنی، به همون نسبت ساکت و بیصدا هم هست.
真実さえ見えなくなってしまうけど、信じる道は自分の中にきっとあるさ。
گذر زمان خاطرات رو محو میکنه و اتفاقات رو از یاد میبره؛ اما آدمها رو هم همینطور…
به همین دلیله که نمیشه خیلی از چیزها رو بهش سپرد. هر چیزی مشمول مرور زمان نمی شه.
هیچوقت میونۀ خاصی با خیار نداشتم. به عنوان گیاهی که به نوعی هم میوهست و هم جزء صیفیجات، به نظرم که زیادی سرِ خودش معطل ـه. لول
احیانا مشکل اغلب اونهایی که نمیتونن با فانتزی یا چیزهایی از این دست ارتباط برقرار کنن، این نیست که قادر نیستن پیچ واقع گراییشون رو مقداری شل کنن…؟
این دیگه خیلی بامزهست اگر فکر میکنی صرفا در دایرۀ دنیایی که تو داری توش زندگی میکنی، مردم برای هر روزِ این زندگی تلاش میکنن. تو دنیایی که تو توش حضور نداری هم مردم دارن به همون اندازه، چه بسا بیشتر برای زندگی تقلا میکنن!
واتس رانگ ویث یو پیپل؟! O.o
تابستون یعنی صدای کولر ساعت سۀ بعد از ظهر.
یعنی در حالی که داری به یه بستنی یخی آلو گاز میزنی، یه مبحث جالب و هیجانانگیز رو دنبال کنی.