به عقیدۀ من از نشانه های یک طریقت فکری روشن، صادقانه، مستقل و البته بی دردسر در افراد، اینه که همیشه یکی پیدا میشه که ازت خوشش نیاد. نه اینکه تو از باب استقلال فکری رفتار اگرسیو و خلاف هنجاری از خودت بروز بدی؛ نه. صرفا از این بابت که منطقا نمی تونی هر دم به یک سو بچرخی. ثبات فکری، لازمۀ یک سیستم فکری شفاف و مستقله؛ حتی اگر نرم و لطیف نباشه.
دفعۀ بعدی که سعی کردی همه رو راضی نگه داری، به این فکر کن که چند درصد از این رفتار به دلیل انعطاف پذیری اجتماعیه؛ و چند درصدش ناشی از اینه که ترجیح میدی از خودت تصویر موجهی در برابر دیگران به نمایش بگذاری.
پ.ن: معقولات بالا قطعا دوستانی رو که در قبال هر تفکری مدام انگشت وسطشون رو به ملت حواله میدن، شامل نمی شه.