هنوزم وقتی تایمهای Break وسط کار، روی لبۀ پشت بوم میشینم و چای و قهوهای میخورم، به خودم میگم که این همه آرامش، آفتاب دلچسب و بارونهای دلپذیر، با صدای پیانوی آقای همسایه ته بنبست خلوت، قطعا یکی دیگه از خوششانسیهای بامزۀ زندگی منه.
پ.ن: اغلب وقتی به این مرحله از گفتمان بینظیرم میرسم، یه بیادبی اون دور و برها هست که اضافه کنه: البته اگر به تحلیل داستان و انیمیشن دیدن هم بشه گفت کار کردن! : ))
خب… انکار نمی کنم که قدری عجیبه؛ اما به هر حال بعضیها هم اینطوری زندگی میکنن دیگه! لول
همیشه قبل از اینکه سراغ پژوهش جدیدی برم، چند روزی زمان میذارم، به کلیتش فکر میکنم و از اونچه که قراره خلق بشه، لذت میبرم؛ با ایدهای که قراره بهش شکل حقیقت بدم، چند وقتی خوش میگذرونم.
وقتی همه چیز اونقدر روشن و هیجانانگیز شد که تونستم براش آیندهای تصور کنم، به خودم میگم: آهان! حالا دیگه وقتش رسیده!
این یکی قراره پر از موسیقی و شعر و ترانه باشه.
کاملا امیدوارم که اینبار هم برای بزرگ کردنش، به قدر کافی زمان داشته باشم.
میگن که…
طی مسیر طولانی ونک تا تجریش و برعکس؛ 4.5 کیلومتر راه و هوای ابر و نوشیدنیهای گرم بین مسیر، کوههای پربرف، یاسوناری و ریونوسکه و اوگاوا، یه مشت گپ با دل فرصت، آبی آسمانی و خیابون ولیعصر، قطعههای گاه و بیگاه روی نیمکتهای برِ خیابونِ پارک ملت و البته کلاغهاش. چی از این بهتر و بامزهتر؟
پنجشنبۀ لذت بخشی که با فاطمه گذشت.
من به پیاده رویهای طولانی مدت و گپهای بین مسیر واقعا علاقه دارم. راستش به نوعی برام خاطرهانگیز هم هست.
~So damn refreshing and pleasant
بعضی وقت ها لذتی که در زل زدن به ترک دیوار هست، در هیچ چیز دیگه نیست.
و از شوق، چیزی به ایستادنش نمونده بود…
.