تجربۀ من میگه… اگر واقعا دوست داری به نقطۀ x برسی…
قبل از هر چیز، راهِ رسیدن به نقطۀ x رو یاد بگیر. وقتی راه رو پیدا کردی، بعد به این مساله خوب فکر کن که عاشق طی کردن مسیرِ دستیابی به نقطۀ x هستی یا نه. اگر حقیقتا عاشقش نبودی، کنارش بذار؛ قطعا باید مسیرت رو جای دیگه ای جستجو کنی. چون هرگز نمیتونی اونطور که باید و شاید به معقوله ای مسلط بشی که از عزیزترین دغدغه های زندگیت نیست؛ و اگر بهش مسلط نشی، خیلی ساده اون به تو مسلط میشه.
و این یعنی یک لوپ آزار دهنده و کسالت بار برای تمام معقولات زندگی.
پس قبل از تمام اینها؛ بیا و زندگیت رو برای رسیدن به چیزهایی که ازشون لذتی نمیبری، به هدر نده…