هیچوقت این مساله رو نفهمیدم؛ چرا تعداد کثیری از آدمهایی که به زعم خودشون نوعی اقلیت محسوب میشن، ایــــــنهمه با خودشون و همه چیزِ این عالم درگیرن.
مادامی که اینقدر سختکوشانه تلاش نکنی خودت رو روی «صندلی کناری» بشونی، هبچ چیر از تو موجود متفاوت و در اقلیتی نمی سازه! نمیگم واقعیت مساله از بیخ دگرگون میشه؛ نه. اما تا زمانی که خودت به خودت به چشم یک پدیدۀ کمیاب نگاه میکنی، نمی تونی انتظار داشته باشی بقیه به خودشون این اجازه رو ندن که به بهانۀ این تفاوت، در موردت اظهار نظر کنن.
و نهایتا با تمام این تفاسیر انتظار نداشته باش بعد از اینکه بهم میگی یک هم*ج*نس گرا هستی، من به جز اینکه یه چنگال دیگه به چیز کیک خوشمزهم بزنم واکنش خاص دیگهای از خودم نشون بدم.
چون مقولات زندگی خصوصی دیگران مطلقا is not my damn business که اصلا کسی بخواد به خاطر گفتن جزئیاتش به من یا بقیه، این همه هم دچار اضطراب بشه.