آفتاب پشت پنجره، آنچنان رنگ واژههای روی کاغذ رو میبره، که انگار نه انگار یک روزی اونجا بودن.
اما اهمیت چندانی نداره. مهم نیست اگر ناپدید بشن و دوباره و دوباره جملههای جدیدی بجاشون بنویسم؛ حقیقت اینه که در اصل ماجرا تغییری ایجاد نمیشه؛ واقعیت حضور اون روزها، اون تلاشها و اون جملهها… تا آخرین روز تاریخ به قوت خودش باقی خواهد موند.;-)