اگر گاهی در مقابل بعضیها ترجیح میدم که لبخند بزرگی بزنم و سکوت کنم، به این خاطر نیست که حرفی برای گفتن ندارم؛ صرفا دلیل موجهی برای صرف انرژی و توضیح مساله به طرف مقابلم نمیبینم؛ اعم از اینکه فکر کنم ادامۀ صحبت با فلانی نتیجۀ خاصی در بر نداره، یا اینکه احساس کنم درک درستی از مبنای فکری هم نداریم.
در هر صورت متقاعد کردن مردم اساسا در دایرۀ علاقمندیهای من نیست؛ و به هر حال اگر جواب ندم هم قطعا کسی فکر نمیکنه که لال ام؛ همم؟