دلم خواست که سری به کلاس خالی گروه ژاپن بزنم. جلوی نقشه بایستم و مثل قبل، مدتی زل بزنم به خطوط ریلی و سرسبزیهای کوهستان کوماموتو.
واقعیت اینه که من همیشه به کلاس «شمارۀ 13» و کمد «شمارۀ 7» ام، تعلق خاطر بانمکی داشتم و دارم. به سامورایی بازی های دکتر شیمیزو در حافظۀ زندۀ اون کلاس و تک یادداشت تنهایی که بیش از یکسال گوشۀ اون کمد به انتظار زمان خونده شدن نشسته ; )
پ.ن: روز زمین مبارک!