چیزهایی در مورد آدمها وجود داره که گاهی میتونیم بهشون توجه کنیم؛ مثلا اینکه اصرار نداشته باشیم دیگران رو حتما بریزیم تو قالب خودمون تا حاضر به مزهمزه کردنشون بشیم؛ شاید که تو قالبِ به ظاهر بینمک خودشون هم بامزه باشن. همم؟
آدمها شبیه پیش فرضهای ذهن ما نیستن؛ شبیه خودشونن. لزومی نداره حتما درکشون کنیم؛ اما تا زمانی که همون شکلی نپذیرفتیمشون، انتظاری هم نمیره که اونها ما رو همونطوری که هستیم بپذیرن.
شاید که پشت پذیرش تو از آدمها، ـدرست همون شکلی که هستن ـ دنیای جالبی وجود داشته باشه که تو ازش بی خبری؛ کسی چه میدونه.