دیشب که از جلسه میومدم، با کمال شگفتی فهمیدم مسیری که با اتوبوس برای برگشتن طی کردم رو بیش از هر چیز دیگه ای دوست داشتم.
همیشه فکر می کردم که کی واقعا به این آستانه میرسم؟ کی خسته میشم از آدم های کسالت بار و دل خوشی های چیپشون برای سبقت گرفتن از هم؟
خب… فکر می کنم که دیگه به اون مرحله رسیده باشم…