+

حقیقتش رو بگم؛

دوست دارم دندون‌های اون آدمی رو که وقتی بعد از چند سال دوباره دیدت و با لبخندی (تو بگو حزن انگیز؛ اصلا زهرخند!) میگه «تو تغییر کردی؛ مثل قدیم‌هات نیستی» رو بریزم تو دهنش!

رو چه حسابی من باید مثل قدیم‌هام باشم؟

بعضی ها حرف‌هایی می‌زنن که می‌خوای از دستشون سرت رو بکوبی به دیوار!