تمام عمر نوشتهم…
گاهی به نظر میرسه که روزگار وبلاگ نوشتن به سر اومده باشه؛ اما برای من ادامهای هست برای اونچه که تا چشم کار میکنه، از قبل وجود داشته. و در هر حال، همیشه تفاوتهایی وجود داره بین به اشتراک گذاشتن نوشتهها با نگه داشتنشون روی کاغذهای خودت.
شاید بعدها دلم بخواد که بعد از سالها نوشتن از خودم بپرسم «خب؛ بعدش؟»
این روزها احساس میکنم که به روابط جدیدی نیازی ندارم .آشنایی هرچند مختصر در سالهای گذشته، با افراد مختلف بسیار آروم و رضایتبخش بوده.
معمولا جایی آروم و قرار ندارم؛ اما پس از سالها 360 نویسی و فعالیتهایی در آکادمی فانتزی و گوشه کنارهایی نام آشنا، فعلا اینجام…
میپرسید تا کی؟ همم جواب این سوال رو حتی من هم ندارم… ;-)