امروز صبح که از خواب بیدار شدم، مقداری بارون زده بود.

دلم یکدفعه تنگ شد؛ برای زنگ های امتحان فلسفه و منطق؛ برای هوای ابری پشت پنجره های کلاس.

تــــــــنگ شد. : )

میگه این چه اخلاقیه تو داری؟ به هیچکدوم ار بچه های من نرفتی.

میگم اول مشخص کن چندتا بچه داری؟ 3 تا یا 33 تا؟!

میخنده!!

حقیقت اینه که آدما هیچوقت به یه ضایعه عادت نمی کنن؛ فقط باهاش کنار میان.

هووم؟

چند وقتیه که روزهام رو با مرور داستانهای قدیمی، قطعات دلنشین و کاراکترهای داستانی محبوبم پر می کنم.

برام حس آرامش بخش و سرشار از حساسیت و محبتی داره.

هووم… بی نظیره.

^^

～～それは夢の証

اگر یه مدت تخیل کردن رو تمرین کنی، خیلی زود می فهمی که شخصیت های تخیلی گاهی، واقعی تر از انسان های واقعی ان.

انگیزه م ته کشیده؛ صبرمم همینطور.

از فکر اینکه هنوز یه 2-3 ماهی رو باید تمام وقت مشغول باشم، بی نهایت دچار کسالت شدم.

این خیلی بده که بعضی ها فکر می کنن مصیبت زده ترین آدمهای دنیان؛ و دائما بقیه رو متهم می کنن به این که درکشون نمی کنن؛ در حالی که همه ی آدمها لزوما رنج هاشون رو به زبون نمیارن. همیشه فکر کن توی این دنیا ممکنه یکی باشه که از تو بیشتر رنج کشیده باشه؛ در نتیجه بیا و از رنج هات توجیهی برای بُریدن از بقیه نساز…

حقیقت اینه که، اساسا کارکرد علم این نیست که ملت از قبلش مایه دار بشن؛ کسبش می کنن که نادون نمونن؛

و اگر چه ارتباطشون عموم و خصوص مطلقه؛ اما از نظر تکنیکی خیلی فاصله هست بین این دو! یا حداقل من اینطور فکر می کنم.

دیدی اینهایی رو که هر چی دلشون می‌خواد میگن و هر انتقادی که به نظرشون میاد رو می‌کنن، بعد اضافه می‌کنن که هیچ منظور خاصی نداشتن و امیدوارن که ناراحتت نکرده باشن؟

عموما در مقابل این وسوسه که چند تا از همون جنس حرف‌ها بهشون برگردونم و بعد اضافه کنم که هیچ مخاطب خاصی نداشتم و امیدوارم سوء تفاهمی براشون پیش نیومده باشه، مقاومت می‌کنم :دی

خب بچه یا شجاع باش درست حرفت رو بزن؛ یا اگر اینقدر نگرانی که ملت رو ناراحت کنی، اصلا حرف نزن!