هر گونه احساسی که یک نفر نسبت به من و توی نوعی پیدا می‌کنه، الزاماً محصول رفتار ما نیست. بخشی از اون می‌تونه حاصل نیازها، انتظارات، تجربه‌های گذشته، برداشت‌ها و حتی تصویری باشه که اون شخص از ما در ذهن خودش ساخته. واقعیت اینه که ما خیلی وقت‌ها نه به خودِ آدم‌ها، بلکه به برداشت و تصویری که از اون‌ها در ذهنمون شکل گرفته علاقمند می‌شیم. اون تصویر می‌تونه در مواجهه با واقعیت بطور کلی درهم بشکنه و یا اینکه اصلاح بشه؛ اما در هر صورت اون آدم، عموما مسئول فاصلۀ میان تصویر کذایی، از واقعیتِ خودش نیست.
واقعیت امر اینه که… شاید گاهی از کسی ناامید نمی‌شی چون تغییر کرده؛ بلکه چون بالاخره بخشی از اون آدم رو می‌بینی که پیش‌تر در تصویر ذهنی تو جایی نداشته.
و راستش مواجهه باهاش راحت نیست. گاهی مثل مراسم تدفین می‌مونه؛ مثل سوگِ مرگِ عزیزی که دیگه وجود نداره.
Friday. October 9, 2026. 9:22 P.M
17 مهرماه 1405