در عجبم که چرا اغلب مردم این همه به شکل واژهها علاقه دارن.
رویا رو باید آواز خوند! باید شنید! باید باهاش زمزمه کرد و رقصید! نه اینکه صرفا خوند.
وگرنه که روی کاغذ خیلی از حرفها قشنگن. هیچ به این فکر نکردی که پس چرا اون همه حرف جالبی که چشمهات میبینه رو لزوما نمیتونی بشنوی و تخیل کنی…؟