من مصلح اجتماع نیستم؛ دوست هم ندارم که استانداردهای ذهنیم رو به کسی تحمیل کنم.
ولی صادقانه فکر می کنم این خوب نیست اگر از پس هر تخیل و اعتیادی، این همه ایستایی شخصیتت بالا باشه. اگر تخیل تو از تمام مقولات رویایی و داستانی نتونه به پویایی شخصیت و زندگیت کمک کنه، پس فایدۀ نهایی تمام این روزها برای تو در چیه؟