رفته بودم سفارش مهر Hanko بدم که باهاشون آشنا شدم. Ojiisan و Obaasan رو میگم. مغازهشون اونقدری با محل زندگی من فاصله نداره؛ از اون مغازههای محلیه که توی محیط 12 متریش هر چیزی که بگی پیدا میشه. همه چیز روی هم تلنبار شده و برای نشستن صاحب مغازه، یه قلبیل جا بیشتر نیست. بعد از اینکه سفارشم رو دادم، یک ساعتی نشستم پیششون و از هر دری گپ زدیم. از محله، از مدرسهها، دیدنیهای شهر، از مردمی که این دور و بر زندگی میکنن، از ایران، از زمستونها، از ارتفاع برف تو سندای و توهوکو.
بهشون گفتم که مغازهشون کوچیک و دوست داشتنیه. وقت برگشتن بهم یه بطری چای سبز دادن و ازم خواستن که بازم بهشون سر بزنم. با خودم گفتم دفعۀ بعد، حتما وقت رفتن یه خوراکی خوشمزه با خودم میبرم که دور هم بخوریم. مهم نیست که کجا باشی؛ گپ زدن با آدمها هر گوشهای از این دنیا خوشاینده…;-)