میخوام بخشی از تجربۀ خودم از دنیا رو برات بگم… برای من حقیقتا مهم و ارزشمندن. شاید که یک روز، یکجایی برای تو میانبری شد برای این زندگی:
«همیشه آدمها رو به طور نوعی دوست داشتهم. اونها از جذابترین موجوداتی هستن که بعد از داستانها میتونی بیش از هر چیزی توی این دنیا ازشون چیز یاد بگیری. گاهی به گذر زمان، روزها و چیزهایی که پشت سر گذاشتی فکر کن. سعی کن ابهامات، انتخابها و احیانا سوالات مرتبط با بخشهای معنوی زندگیت رو هر چه زودتر با خودت حل و فصل کنی. بعد از اون، خدا رو از تمام جنبههای اجتماعی و اخلاقی زندگیت بشور و بگذارش یکجا توی گنجه برای دل خودت؛ برای زمانهایی که عزیزانت رو بهش بسپاری. تماموقت آویزون خدا نباش، به درایتی که ازش گرفتی تکیه کن و صرفا به خاطر خوشی دل خودت، اونطور که تصور میکنی درسته رفتار کن. به یاد داشته باش که تو زندگی با دنیایی طرفی که به تناسب انتخابهات باهات برخورد میکنه؛ پس راه و رسم رقصیدن و تا کردن با این دنیا رو یاد بگیر.
حتی اگر هیچ وقت نتونی دنیا رو تغییر بدی، نذار دنیا از تو یه آدم دیگه بسازه؛ بر پایۀ تمام چیزهایی که از این دنیا و آدمهاش یاد گرفتی، همون «من» همیشگی باقی بمون…»