+

می‌شه یه سوالی بپرسم؟:دی

چرا بعضی ها زرتی روی آدم‌هایی که باهاشون یه مدت آشنا هستن اسم دوست رو می‌ذارن؟ این قطعا نشونه‌ی حسن نیتشون هست و من اینو درک می‌کنم و قدردانم؛ ولی مگه هر کس از راه می‌رسه و صرف اینکه با هم یه سلام و یه مقدار همکاری داشتین دوست‌ه؟

در مورد پرستیژ اجتماعی این لغت صحبت نمی‌کنم‌ها! واقعیتش درونی‌ش رو می‌گم.

دایره‌ی دوستی‌های ملت چرا اینقدر پت و پهنه آخه؟! :دی

حداقل اگر اینقدر بهم محبت داری که می‌گی فکر می‌کردی من دوستت بودم (احتمالا الان دیگه نیستم؟:دی) که فلان حرف رو باهام در میون گذاشتی، بهم نگو که به عنوان یه دوست ازم این توقعات رو داری!

من یاد گرفتم که از احدی توی زندگیم توقعی نداشته باشم. چه برسه از دوست؛ مگر این توقع که بهانه کافی برای درگیری ذهنی و عاطفی رو بهم بده.

و بر عکس؛ توقع کسی رو هم پاسخگو نباشم. مگر این توقع که بهانه ی درگیری‌ش رو در این مقوله از من بخواد.

من شاید اشتباه می‌کنم؛ اما این تفکر منه. و قطعا منافاتی با این مسئله نداره که خیلی از آدم‌ها رو هم واقعا دوست داشته باشم.