یه کاری هست که تو زندگیم هیچوقت در قبال دیگران انجامش ندادم؛ اون هم اینه که هیچوقت از روابطم به عنوان نردبان پیشرفت توی زندگیم استفاده نکردم و نخواهم کرد. چرا؛ از اونجایی که شکر خدا آدم خوششانسی هستم، برعکسش برام پیش اومده؛ اما هیچوقت از ذهنم هم نگذشته که خوبه یه رابطه رو نگه دارم چون ممکنه بعدا به دردم بخوره. نه… واقعیت اینه که هیچکس قرار نیست یک روز به درد من بخوره. اگر قرار بر کارایی باشه، هیچکس به جز خود آدم نمیتونه به درد آدم بخوره.
آدمها عیار دارن؛ جزء سرمایههای معنوی زندگی هر کسی هستن. من یاد گرفتم که روابطم رو بر اساس سطح عیار آدمهاش حفظ کنم. فقط همین.
پ.ن: من نظری در مورد درست یا نادرست بودن عکس این قضیه ندارم؛ صرفا در مورد طرز تفکر خودم صحبت کردم.